Xərçəngin qarşısının alınması və müalicəsində vitamin əlavələrinin və pəhrizlərin təsirini qiymətləndirən yeni bir elmi icmal əhəmiyyətli müzakirələrə səbəb olub. Dr. Salvatore Kortellino və Sbarro Sağlamlıq Tədqiqat Təşkilatının (SHRO) prezidenti, Templ Universiteti və Syena Universitetinin molekulyar onkoloqu professor Antonio Cordano tərəfindən koordinasiya olunan tədqiqatın nəticələri “Anticancer Therapy Reviews” jurnalında dərc edilib. Araşdırmada vurğulanır ki, kütləvi informasiya vasitələri və sağlamlıq sənayesi tərəfindən geniş şəkildə təşviq edilən vitamin əlavələri və modaya çevrilmiş pəhriz rejimləri, məsələn, ketogenik pəhriz, aralıq oruc və sərt veqanlıq xərçəngin nəticələrini yaxşılaşdırmaq və ya ömrü uzatmaq baxımından yetərli elmi sübutlara malik deyil. Əksinə, belə nəzarətsiz qidalanma müdaxilələri bəzi hallarda xəstələr üçün potensial risklər daşıya bilər.

Aztibb.az “MedicalXpress” portalına istinadla xəbər verir ki, tədqiqatda iştirak edən alimlər, dr. Tereaa Esposito və dr. Françeska Pentimallinin sözlərinə görə, xərçəng xəstələrində vitamin çatışmazlığı tez-tez müşahidə olunsa da, bu çatışmazlığın müalicəsində reseptsiz vitamin əlavələrinin effektivliyi sübuta yetirilməyib.

Ciordano bildirir: “Bizim tapıntılarımız göstərir ki, kliniki nəzarət olmadan pəhriz dəyişikliyinə getmək və əlavələr qəbul etmək xərçəng xəstələri üçün nəinki səmərəsiz, hətta zərərli ola bilər. Dəlillərə əsaslanan tibbi yanaşma və fərdiləşdirilmiş qidalanma strategiyaları əvəzolunmazdır”.

Araşdırma, həmçinin hipervitaminozun, yəni vitaminlərin həddindən artıq qəbulu nəticəsində yaranan toksiki vəziyyətin şişin inkişafını stimullaşdırma riski daşıdığına diqqət çəkir. Xüsusilə zəif və yaşlı xəstələrdə, dəbli pəhriz rejimləri bədən çəkisinin azalması, qidalanma çatışmazlığı və kaxeksiya ilə nəticələnə bilər. Müəlliflər hər hansı əhəmiyyətli qidalanma dəyişikliyinə başlamazdan əvvəl ixtisaslı səhiyyə mütəxəssisləri, həkimlər, klinik dietoloqlar və ya qidalanma mütəxəssisləri ilə məsləhətləşməni zəruri hesab edirlər. Əlavələrin qəbulu və ümumi qidalanma planı yalnız fərdi tibbi göstəricilərə əsaslanaraq təyin edilməlidir.