O, sentyabr ayının 29-dan noyabr ayının 11-nə qədər Beyləqan Rayonu Mərkəzi Xəstəxanasında könüllü olaraq fəaliyyət göstərib.

 

S.Sadıxov Vətən müharibəsi günlərini belə xatırlayır:

 

“Bir dəfə qolundan və çiynindən güllə yarası alan əsgər qəbul etmişdim. Dostlarından öyrəndim ki, yaralı əsgər yoldaşlarının həyatını xilas etmək üçün özünü güllə önünə atıb. Döyüş bölgəsindən yaralıları çıxarmaq istəyərkən ermənilər tərəfindən bunların maşını atəşə tutulub. Bu əsgər yaralıları ordan çıxarmaq üçün ermənilərin diqqətini öz üzərinə çəkməyə başlayıb, müxtəlif əl və bədən hərəkətləri ilə fikir yayındırıb. İlk olaraq qolundan yaralanıb, amma o, yenə də “oyun”u davam etdirib. Daha sonra ağır yaralanıb və huşunu itirib. Özünə gələndə yoldaşlarına ilk sualı belə olub: “Uşaqları çıxara bildinizmi?”.

Onun kimi qəhrəman oğullarımız çox idi. Ağır yaralansalar da, geri qayıtmaq, vuruşmaq istəyirdilər. Biz, eləcə də yerli camaat onların qarşılarını güclə kəsirdik. Bəzən isə bunu bacarmırdıq”.